Inne artykuly

logo

Ożywienia Ministerstw Izrael

16.06.2012 Revive Israel Ministries

Społeczność apostolska w Jerozolimie


Asher Intrater

Ponad dwa tysiące lat temu w Jerozolimie założono apostolską kongregację, którą moglibyśmy nazwać też kościołem lub społecznością. Była to pierwsza kongregacja mesjańska w historii. Wszystkie kościoły i społeczności mają swój początek właśnie w niej. Jej opis zawiera się w drugim rozdziale Dziejów Apostolskich. Stanowi ona mistrzowski wzór dla wszystkich społeczności wierzących. Również nasza jerozolimska kongregacja (Ahavat Jeszua) opiera swą wizję na jej fundamencie.

Ta pierwsza kongregacja wyznaczyła „linię startową” dla głoszenia ewangelii. Dzisiejsza społeczność wierzących w Jerozolimie jest „linią mety”. Powróciliśmy do naszej ojczyzny aby ukończyć wyścig rozpoczęty przez naszych przodków. Ewangelia rozeszła się od Jerozolimy przez Judeę i Samarię aż do krańców ziemi (Dzieje 1:8). Dziś powraca ona z krańców świata do Samarii, Judei i Jerozolimy.

Członkowie kongregacji opisanej w drugim rozdziale Dziejów przekonani byli, że otrzymali nakaz i prawo do ustanowienia królestwa Bożego na ziemi. Jeszua (Jezus) powierzył to potężne powołanie najpierw swoim uczniom a następnie całej społeczności, która z wielką żarliwością i totalnym poświęceniem oddała się wypełnieniu owej misji. Żar pasji jaka wypełniała ich dusze został rozpalony w postaci płomieni ognia Ducha Świętego (Dzieje 1:8; 2:2-4). Społeczność z drugiego rozdziału Dziejów była w pełni poświęconaa powołaniu opisanemu w rozdziale pierwszym.

Pierwotnie kongregacja ta liczyła zaledwie 120 osób (Dzieje 1:15). Liczba ta jest zaskakująco mała, ponieważ setki tysięcy osób zostało w jakiś sposób dotkniętych przez nauczanie Jeszuy i „uwierzyło” w Niego. A jednak z całej tej masy ludzi jedynie mała resztka zgromadzała się i wspólnymi wysiłkami wypełniała jego słowa.

Pierwsi uczniowie, oprócz tego, że byli oddani misji powierzonej im przez Jeszuę, dzielili wspólne doświadczenie ponadnaturalnego wylania Ducha Świętego. To wspólne, duchowe przeżycie uzupełniało ich wspólną wizję oraz dało początek ich społeczności oraz realnemu wypełnieniu otrzymanego przez nich powołania. Ustanowienie kościoła oraz rozpoczęcie działań ewangelizacyjnych miały miejsce dopiero po tym przeżyciu. Wcześniej nie było mowy ani o kościele ani o głoszeniu ewangelii.
Uczniowie zdawali sobie sprawę z tego, iż ich doświadczenie było porównywalne z namaszczeniem jakie spływało na izraelskich proroków (Dzieje 2:16-18). Mówienie językami było dla nich kontynuacją przekazywania słowa Bożego przez starotestamentowych proroków w stanie zachwycenia (IV Mojżeszowa 11:29, I Samuela 10:5-6), a głoszenie ewangelii postrzegali jako przedłużenie proroczych wieści (Izajasz 61:1-2; Objawienia 19:10). Codziennie przeżywali to doświadczenie poprzez modlitwę, chwałę, prorokowanie, zwiastowanie, nauczanie i mówienie językami (Dzieje 1:14, 2:40-47; 4:31).
Dzięki wspólnej wizji i przeżyciu, pierwsi uczniowie byli sobie w nadzwyczajny sposób oddani w partnerstwie i miłości. Ich kongregację łączyły głębokie relacje przymierza, lojalności i prawości.

  1. Wspólnota – ustawicznie odwiedzali się aby spożywać posiłki (Dzieje 2:46).
  2. Hojność – sprzedawali swe domy aby móc dawać (Dzieje 2:45; 4:34).
  3. Świętość – grzesznicy padali martwi podczas ich spotkań (Dzieje 5:5, 10).
  4. Cuda – bojaźń Boża skutkowała spektakularnymi uzdrowieniami (Dzieje 2:43; 5:11-12; 9:40).
  5. Jedność – byli jednego serca i ducha (Dzieje 1:14, 2:1, 44, 46; 4:32, 34).

Pierwsza kongregacja zbudowana była na troistym fundamencie: wizja królestwa, duchowa moc i relacje przymierza. Uczniowie byli oddani każdemu z tych trzech elementów.

Rdzeń tej wspólnoty stanowili izraelscy Żydzi mówiący po hebrajsku (Dzieje 6:1; 22:2), żyjący we wspólnocie (Dzieje 2:47), przestrzegający religijnych tradycji (Dzieje 10:14; 15:10; 21:20), poszczący (Dzieje 2:1), a nawet uczestniczący w świątynnych modlitwach i obrzędach (Dzieje 2:46; 3:1; 24:17; 28:17).

Gdy tylko ta żydowska grupa zaczęła głosić, zaraz zgromadziła wokół siebie ludzi z różnych narodów, języków i obyczajów. „A byli w Jeruzalemie mieszkający Żydowie, mężowie nabożni, z każdego narodu tych, którzy są pod niebem. A gdy się stał ten głos, zeszło się mnóstwo ludzi i strwożyli się, że je słyszał każdy z nich mówiące własnym językiem swoim" – Dzieje 2:5-6.

Tak więc pierwsza kongregacja wkrótce zaczęła rozwijać się dwutorowo: węższą grupę stanowili mówiący po hebrajsku Izraelici, a szersze grono tworzyła międzynarodowa społeczność należąca do innych grup językowych, przede wszystkim posługujący się greką. W wyniku tego podziału miały miejsce pewne spięcia jeśli chodzi o podejmowanie decyzji, wysyłanie delegacji, rozporządzanie budżetem, zbieranie funduszy, projekty misyjne, itp. „A w oneż dni, gdy się przymnażało uczniów, wszczęło się szemranie Greków przeciwko Żydom, iż były zaniedbywane w posługiwaniu powszedniem wdowy ich" – Dzieje 6:1.

Podział ten często był bardzo niewygodny, a nawet bolesny w skutkach. Był jednak niezbędny z powodu dwoistego charakteru powierzonej im misji – zarówno przywrócenia królestwa Izraelowi (Dzieje 1:6) jak i głoszenia ewangelii wśród narodów (Dzieje 1:8). To samo napięcie jest widoczne również w naszych współczesnych kongregacjach.

No i jest jeszcze kwestia przywództwa. Wyobraźmy sobie tylko: dwunastu apostołów (!), do tego Żydów (!), w jednej społeczności. Kongregacja w Jerozolimie miała dwa cele: z jednej strony była społecznością lokalną, ale oprócz tego niosła na swych barkach cały ciężar misji szerzenia Bożego królestwa. Przywództwo zostało podzielone zgodnie z tymi dwoma celami.

W skład jednej rady wchodzili „starsi”, odpowiedzialni przede wszystkim za lokalną społeczność. Drugą radę tworzyli „apostołowie” odpowiedzialni za szerzenie dobrej nowiny. „(...)  do Apostołów i do starszych” - Dzieje 15:2. Czasami obydwie rady spotykały się aby przedyskutować kwestie dotyczące obydwu aspektów. „Zgromadzili się tedy Apostołowie i starsi, aby wejrzeli w tę sprawę" – Dzieje 15:6.

Proszę, módl się o mądrość dla naszej kongregacji oraz innych społeczności w Jerozolimie, w czasie gdy szukamy Bożego porządku i sposobu na odnowienie i przebudzenie w Izraelu.


Errata:

Miejsce nad Rzeką Jordan gdzie Żydzi weszli do Kanaanu z Jozuem, Eliasz wzniósł się do nieba na oczach Elizeusza, a Jeszua został ochrzczony przez Jana Chrzciciela (Khasar al Yehud) znaczy po arabsku „pałac Żydów”, a nie „przejście Żydów”, jak pisaliśmy w zeszłym tygodniu.


Inne artykuły - 2012