Inne artykuly

logo

Ożywienia Ministerstw Izrael
Moc krwi
© 19.09.2010 Asher Intrater

W Dzień Pojednania (Jom Kipur) najwyższy kapłan przynosił krew ofiarną do miejsca najświętszego. Dzień ten przypomina nam, jak ważna jest krew Mesjasza, który stał się ofiarą za nas (Hebrajczyków 7-10). Krew Jeszuy (Jezusa) to wiele więcej niż fizyczne komórki krwi, które wydostały się z Jego ciała na krzyżu (Jana 19:34). Duchowa moc tej krwi trwa nadal i przemawia również dzisiaj (Hebrajczyków 12:24).

Dzięki krwi przymierze obowiązuje i jest egzekwowane. Przymierze to boski, nierozerwalny kontrakt, składający się z słów. Przymierza Boga z ludzkością zapisane są w Biblii. Jest to zarówno „Stary” jak i „Nowy” Testament [testament to synonim słowa przymierze – przyp. tłum.]. Przymierze pieczętuje się i podpisuje krwią ponieważ jest to znak, że ktoś oddał swe życie za przymierze i zagwarantował je, jako że dusza osoby zawierającej przymierze zamieszkuje w jego krwi (III Mojżeszowa 17:11).

Gdy Bóg zawarł przymierze z ludem Izraela, Mojżesz połową krwi pokropił ołtarz, a drugą połową ludzi.

II Mojżeszowa 24:6, 8

Zatem wziął Mojżesz połowę krwi i… wylał na ołtarz.

Wziął też Mojżesz krew, i pokropił lud i rzekł: Oto, krew przymierza, które Pan postanowił z wami, na wszystkie te słowa.

Krew skropiła przymierze i lud. W przymierzu znajdują się słowa błogosławieństwa i przekleństwa. Krew wprowadza te błogosławieństwa i przekleństwa w życie. Krew sprawia, iż przymierze obowiązuje lud; nadaje mu moc prawną. Gdy pokładamy wiarę w przymierzu i krwi pojednania, zostaje uwolniona wielka duchowa moc.

Przymierze zawiera warunki i konsekwencje. Warunkiem jest krwawa ofiara. Konsekwencją – błogosławieństwa i przekleństwa. Jeśli wierzymy w krew przymierza, przekleństwa zamienione zostają w błogosławieństwa. Nasze grzechy zostają nam przebaczone, nasze dusze są wyzwolone, nasze ciała uzdrowione, nasze rodziny błogosławione, rozwiązują się problemy finansowe a diabeł jest pokonany (Objawienia 12:10-11).

Wielu chrześcijan wie, iż krew przymierza ma moc do ich osobistego zbawienia. W historii ludu izraelskiego widzimy jednak, że przymierze miało również aspekt społecznościowy. Nie dotyczyło tylko jednostek ale i całego narodu. Razem mieli powstawać lub upadać, być błogosławionymi lub przeklętymi. Lud Izraela jako naród otrzymał przymierze poprzez deklarację.

II Mojżeszowa 24:7

Rzekli: Cokolwiek mówił Pan, uczyńmy, i posłuszni będziemy.

Uprawomocnili przymierze wypowiadając słowa – deklarację wiary. W ewangeliach widzimy, że lud zastosował przymierze w najgorszy możliwy sposób. Odrzucili Mesjasza i sprowadzili na siebie krew przymierza jako klątwę, a nie jako błogosławieństwo.

Mateusza 27:25

A odpowiadając wszystek lud, rzekł: Krew jego na nas i na dziatki nasze.

Uwolnili zbiorczą moc krwi nie w sposób, w jaki było to zamierzone, ale w sposób wręcz przeciwny. Sprowadzili zniszczenie na siebie, swój naród i przyszłe pokolenia. Świątynia została zburzona, naród zrujnowany a ludzie zesłani na wygnanie.

Jeśli tak wielka była moc krwi gdy została użyta w sposób odwrotny do zamierzonego, o ile więcej wydarzy się, gdy zastosuje się ją we właściwy sposób (Rzymian 5:15; 11:12). Odwrócenie kierunku działania mocy krwi przyniesie odwrotne efekty. Izraelici zostaną ponownie zgromadzeni, przyjmą Mesjasza a królestwo Izraela odrodzi się (Dzieje 1:6).

Gdy moc krwi została uwolniona ku złemu, nasz lud uległ rozproszeniu pośród innych narodów. Gdy moc krwi zostanie uwolniona ku dobremu, narody zgromadzą się w Izraelu aby poddać się pod panowanie królestwu Jeszuy (Izajasza 2:2-4; Zachariasza 14:16).

W czasach ostatecznych, trwająca w wierze resztka Izraela będzie wołać o spoczęcie na nich krwi Jeszuy. Nie w celu zniszczenia, ale w celu odnowienia. Gdy ta resztka osiągnie punkt krytyczny, nadejdzie przebudzenie i Izrael będzie zbawiony (Rzymian 11:26).

Gdy Dzień Pojednania ma się ku końcowi, długo rozbrzmiewa szofar (III Mojżeszowa 25:9-10). Szofar ten jest jak ostatnia wielka trąba, która zabrzmi w czasie pochwycenia i Powtórnego Przyjścia (I Tesaloniczan 4:16; I Koryntian 15:52). Szofar w Dniu Pojednania jest znakiem. W wołaniu resztki o działanie krwi tkwi moc. Zaproszenie od resztki do powrotu Mesjasza jest warunkiem (Mateusza 23:37-39). Powtórne przyjście Jeszuy jest konsekwencją.

W tym tygodniu, w Dzień Pojednania, trzy mesjaniczne kongregacje zjednoczyły się w Jerozolimie, aby świętować. Gdy minął dzień modlitwy i postu razem zawołaliśmy z wiarą: „Jego krew na nas, na nasze dzieci i na nasz naród” oraz: „Niech będzie błogosławiony Ten, który przychodzi w imieniu Pana, Jeszuy, Króla Izraela.” Potem zadęliśmy w ostatnią wielką trąbę.

Prosimy, abyście stali wraz z nami w wierze w celu odwrócenia przekleństwa i aby moc krwi przyniosła Izraelowi, Kościołowi i narodom ich Boże przeznaczenie.


Inne artykuły - 2010