Terug naar de artikelen

logo

©27. december 2013 Revive Israel Ministries

De Twee Stokken Profetie

Door  Asher Intrater

In Ezechiël 37:15-23 wordt de profeet geïnstrueerd twee stokken te nemen en op één ervan te  schrijven: "Voor Juda en de zonen van Israël, zijn metgezellen." En op de andere "Voor Josef, de stok van Efraïm en het gehele huis van Israël."

Dan gaat hij de twee stokken in zijn hand verbinden, wat de genezing van de scheiding tussen de twee symboliseert. Deze gelijkenis vindt zijn oorsprong in de splitsing tussen de zonen van Lea (Juda) en Rachel (Jozef); vervolgens werd in de generatie na Salomo, het gehele koninkrijk verdeeld: het zuidelijk deel werd “Juda” genoemd en het noordelijke “Israël."
Er zijn vele geestelijke toepassingen van deze profetie. In 1948 bijvoorbeeld werd de moderne staat Israël genoemd, en niet Juda. Seculiere Israëli’s zijn geneigd om de naam "Israël" te gebruiken, overwegende dat de religieuzen de neiging hebben om de naam "Jood" of "Juda" te gebruiken. De Minister-president worstelt er vaak mee om eenheid te brengen tussen seculieren en religieuzen; de linker en rechter vleugel.

Het Hebreeuws voor "stick" in deze passage is עץ "ets", wat hetzelfde woord voor "hout" of "boom" is.  De passage kan ook worden opgevat als: het brengen van "twee bomen tot één." Dit geeft een achtergrond van Paulus’ beschrijving in Romeinen 11 van verschillende soorten takken, die worden geënt in een olijfboom.

De stok van Juda bevatte de "zonen van Israël," terwijl in de stok van Jozef het "hele huis van Israël" is opgenomen. Dit uitgebreide "huis van Israël" kan misschien ook de context voor Paulus’ verklaring in Efeziërs 2:12 zijn, dat gelovigen uit de “Heidenen”, komend uit alle naties, deel zullen gaan uitmaken van het grotere "Gemenebest van Israël."

Ezechiël 37:25 stelt dat de eenheid tussen de twee bomen of stokken eeuwig vervuld zal worden in het Messiaanse Koninkrijk op aarde. De uiteindelijke voltooiing van deze profetie zal worden gevonden in het Duizendjarige Koninkrijk na de terugkeer van Yeshua.

De gelijkenis geeft Gods verlangen weer naar eenheid onder Zijn volk. Het was de taak van Ezechiël als profeet om ten behoeve van die eenheid te bemiddelen. Er is een voortdurende geestelijke strijd waarin kwade krachten het Koninkrijk van God proberen te verdelen (Lucas 11:17). Gods volk uit iedere generatie bevindt zich permanent in de kloof tussen de twee groepen, die zich of aan de rechterhand, of aan de linkerhand vasthouden.

De twee Stokken is een essentiële schakel in de eindtijd profetieën over de Dorre Doodsbeenderen (Ezechiël 37), Gog en Magog (38-39) en het Messiaanse Koninkrijk (40-48). De voorbede vast te houden aan de schijnbaar tegenstrijdige dimensies van het Koninkrijk van God vereist inspanning en volharding ondanks veel tegenstand. Laten we de twee stokken in onze handen vasthouden, als we bidden in de Geest, zoals Ezechiël deed.


De Kerstmis-Strijd van de Priester

(overgenomen uit een artikel van Gilad Sharon, zoon van de vroegere minister- president, Ariel Sharon,  p. 24, Yediot Aharonot,  22 December, 2013)

Ondanks zijn volle baard is deze priester een jonge man. Zijn doordringende blik en brandende geloof zijn vergelijkbaar met de "Zoon van God", die het kruis draagt in de afbeelding aan de muur achter hem. Vader Gabriel Nadaf draagt een soortgelijke zware last op zijn schouders: om de christenen in Israël ertoe te leiden zich in te zetten voor het Israëlische leger. Zijn islamitische buren haten hem; zelfs sommige van zijn christelijke buren verwerpen hem voor zijn trouw aan Israël.

Christenen (Arabieren) zijn een minderheid binnen een minderheid hier in Israël. Ze zijn zelfs in Nazareth een minderheid. Toch in Israël is hun situatie beter dan in een naburig land. In Bethlehem, worden ze vervolgd. In Gaza, Egypte en Syrië is hun situatie rampzalig. Christenen in ons gebied zijn goed opgeleid en succesvol, maar nog altijd vervolgd. Er is geen toekomst voor hen in de Arabische (Islamitische) wereld rondom hen.

Er is geen reden waarom de christenen niet in het leger kunnen dienen. Dit is een onderdeel van het weefsel van de Israëlische samenleving. Dit is een minderheidsgroepering van hoge kwaliteit; het is onze plicht om hen te helpen. Als vader Nadaf voor Israël heeft gekozen, dan moeten we hem en zijn hele Gemeenschap, hartelijk in ons hart sluiten.


Terug naar de artikelen uit 2013